ถึงก้อยที่รัก

วันนี้เราก็ยังคงไม่ได้คุยกันอีกตามเคย  เข้าใจว่าก้อยคงไม่อยากจะรับโทรศัพท์พี่ซักเท่าไหร่

เราคงจะไม่ได้คุยกันอีกนานทีเดียว  หรืออาจจะตลอดไป…

พี่นัทคิดถึงก้อยมาก  ได้แต่คุยผ่าน blog นี้ไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าวันไหนก้อยจะเข้ามาเจอมัน

แม้เราจะเลิกกันมากี่หน  เจ็บช้ำเสียใจทั้งสองฝ่ายเพียงใด

พี่นัทก็ยังอยากให้ก้อยได้รับรู้ว่า ก้อยเป็นผู้หญิงที่พี่นัทรักอย่างสุดหัวใจ

แม้จะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น แม้จะยอมรับผิดกล่าวคำขอโทษเพียงใด กาลเวลามันไม่อาจจะย้อนกลับมาได้  สิ่งที่เราจะทำได้คือเรียนรู้จากอดีต และปรับปรุงแก้ไขไม่ให้มันเกิดขึ้นอีกในอนาคต

ขอโทษที่ผ่านมา  พี่ไม่เคยให้กำลังใจก้อยเลยทั้งๆที่ก้อยตั้งใจทำให้พี่

อยากบอกว่าพี่รับรู้ในสิ่งที่ก้อยพยายามทำ รับรู้มาตลอดแต่…กลายเป็นว่าพี่คาดหวังอะไรที่มันมากกว่านั้น เลยทำให้พี่ดุก้อยและพยายามกระตุ้นก้อยให้ทำสิ่งที่เหนือกว่านั้นขึ้นไป…

มันกลับกลายเป็นว่าพี่ไม่เคยคิดจะชมเชยก้อยเลย  คำพูดที่พี่พูดออกไปเพื่ออยากจะกระตุ้นก้อยนั้นกลับกลายเป็นทำร้ายตัวก้อยซะเอง

ก้อยเสียใจ…และเหนื่อย  เหนื่อยที่พยายามเท่าไหร่พี่นัทกลับไม่เห็นคุณค่า  แต่กระนั้นก้อยก็ยังทนทำมาเรื่อยๆเพราะว่าคำว่า “รัก”

พี่อยากบอกว่าขอบคุณนะที่พยายามทำให้พี่

พี่เชื่อว่าก้อยได้ทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว แต่เพราะพี่ใช้วิธีการสอนที่ผิดเอง

การที่ก้อยหมดความอดทนกับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องแปลก  พี่เข้าใจที่ว่าทำไมก้อยถึงอยากจะอยู่ตัวคนเดียวแล้วสบายใจกว่า

พี่อยากบอกว่าเสียใจและขอโทษมากๆกับอารมณ์โกรธของพี่  พี่ไม่ต้องการให้อารมณ์โกรธของพี่ทำลายทุกอย่างของเรา

วันนี้แม้พี่นัทจะเสียใจและเจ็บช้ำเพียงใด ก็ยังอยากบอกให้โลกได้รู้ไว้ว่า

สุววิรินทร์ ปิงน้ำโท้ง คือผู้หญิงที่พี่นัทรักมากที่สุด

ตลอดเวลาที่เราคบกันมาพี่กล้าพูดได้ว่าพี่รักก้อยมากกว่าผู้ชายคนใดๆที่จะให้ก้อยได้  เราผ่านอะไรมามากมายเกินกว่าจะบอกว่ารักนี้คืออารมณ์ชั่ววูบ หรือรักแรกพบ

หากว่าก้อยจะยกโทษให้กันเหมือนที่พี่เคยให้กับก้อย

ก็อยากจะขอบคุณมากๆ  อยากให้เวลาที่เราเลิกกันนั้นเอามาสร้างความทรงจำที่ดีแก่กันมากกว่า

รักเสมอ

ณัฐชัย ราษฎรดี

N&K