ถึงก้อยที่รัก

พี่นัทอยากจะคุยกับก้อยมากนะ  เหงาดีจังเลยแฮะ

อยากจะคุยเรื่องธรรมดาทั่วไป  อยากให้ก้อยเล่าอะไรให้ฟัง อยากให้มีเสียงหัวเราะในบทสนทนาของเรา

อยากจะทำให้ก้อยมีความสุข

อึดอัดมากในทุกวันนี้  ไม่มีใครให้แชร์ความรู้สึก เหน็ดเหนื่อยจากงาน ไม่สบายใจจากเรื่องในบ้าน

ระบายให้ใครฟังก็ไม่ได้…

วันนี้นั่งอ่าน email เก่าๆของเรา  เป็นเรื่องน่าตลกดีนะที่เราทะเลาะกันทุกช่วงเวลาปลายมกราคมทุกๆปีเลย  เหมือนราศีมันจะเปล่งพลังใส่กันแฮะ  แต่ทุกๆปีจะคืนดีกันก่อนวันวาเลนไทน์

ปีนี้ไม่รู้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้นไหม  ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะให้เราได้อยู่ฉลองวาเลนไทน์ด้วยกันซักปีจังเลย

ตั้งแต่เป็นแฟนกันมา ไม่เคยได้อยู่ด้วยกันในวันวาเลนไทน์เลยแฮะ  ห่างไกลกันตลอด…

ไม่ใช่ว่านั่งจมอยู่กับอดีตหรอกนะ  แต่นานๆครั้งเมื่อเราหยุดพักเราก็ควรจะหันกลับไปมองอดีตบ้างว่าอะไรเกิดขึ้น  เรียนรู้ข้อผิดพลาดจากเรื่องไม่ดี  อมยิ้มในเรื่องที่ดีๆที่เราเคยทำให้กัน

รู้ไหมทำไมพี่ถึงเลือกส่งจดหมายและของๆเราทั้งหมดไปที่ปายมากกว่าที่บ้าน?

เพราะพี่อยากจะให้เราเปิดอ่านจดหมายเก่าๆที่ก้อยเคยเขียนให้พี่บ้าง…ว่าในนั้นเนื้อความที่ก้อยเขียน ความรู้สึกในอดีต มันจะให้ก้อยสงบลงได้หรือไม่

แต่ก้อยก็ไม่ได้เปิดกล่องที่ส่งไปให้…

สิ่งที่อยู่ในกล่องนั้นจะยิ่งทำให้เรายิ่งห่างไกลออกไป…หรือกลับมาเข้าใจกันใหม่ คงจะอยู่ที่ว่าในตอนที่เปิดมันออกมานั้น…”ก้อยรู้สึกอย่างไร”

แม้อดีตมันจะผ่านมาแล้ว เราจะเรียนรู้มันได้มากขนาดไหน แม้อดีตจะเคยบอกว่าเรารักกันและคิดถึงอย่างไร

วันนี้ก็ยังจะบอกว่า พี่นัทรักและคิดถึงก้อย เหมือนเดิม

ขอโทษกับสิ่งที่เราพลาดพลั้งในอดีต…