ลำบากใจเหลือเกิน  ว่าเมื่อไหร่ก้อยจะยอมรับฟังคำสอน คำเตือน ของผู้ใหญ่บ้าง?

ในเวลานี้พี่คงบอกได้ว่า  พี่ไม่อยู่ในสถานะอะไรที่จะสามารถบอกกล่าว สอน เตือนหรือห้ามก้อยทำในสิ่งต่างๆได้  เพราะใจก้อยนั้นไม่ได้นับถือพี่อีกต่อไปแล้ว

การที่พี่พยายามสอนและบอกก้อยก็เพราะเป็นห่วงก้อยจริงๆ เพราะรักจึงต้องบอก เพราะรักจึงต้องเตือน เพราะรักจึงต้องห้าม…

แต่กลับกลายเป็นว่าเราต้องทะเลาะกันเสมอๆเพราะเรื่องเหล่านี้

พี่เชื่อว่าสิ่งที่พี่พยายามสอนและฝึกหัดก้อยนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้อง แต่ที่ผ่านมาพี่คงจะใช้วิธีการที่ผิด ก้อยเลยไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่สอน

พี่จะทำให้ก้อยเชื่อได้อย่างไรนะ  ทำอย่างไรก้อยถึงจะยอมรับฟังและเข้าใจ

ที่ผ่านมาก้อยอาจจะบอกว่าพี่นัทชอบด่า และพูดจารุนแรงกับก้อย ก้อยไม่ชอบ เวลาพูดหรือสอนพูดดีๆก็ได้

พี่อยากจะตอบว่า ใช่ครับ พี่ผิดเองที่พูดจาใช้อารมณ์กับก้อยเพราะความโมโห  พี่ไม่เคยชอบเลยที่พูดจารุนแรงกับก้อยแต่ว่าเพราะอะไร? ทำไมพี่ไม่สามารถแก้ไขตรงจุดนี้ได้เลยหรอ…

ก้อยที่รักของพี่  พี่อยากจะบอกว่าตลอดเวลาที่คบกันมา สิ่งหนึ่งที่พี่ได้เคยคุยกับแม่ของก้อยแล้วเห็นตรงกันว่า

” ก้อยเป็นคนที่ไม่สามารถสอนได้เลย ก้อยไม่เคยรับฟังใครมากกว่าความคิดของตัวเอง “

ก้อยเถียงคำพูดของพี่ เหมือนที่ก้อยเถียงแม่ ก้อยเชื่อในสิ่งที่ก้อยคิดมากกว่าคนมีประสบการณ์มาก่อนเค้าแนะนำ

รู้ไหมว่าพี่และแม่ก้อยรวมถึงทุกๆคนที่เป็นห่วงก้อย เค้าเสียใจมามากแค่ไหน ก้อยไม่เคยเปิดใจรับฟังมันเลย แค่ฟังมันผ่านๆไป

พี่และแม่เวลาจะสอนหรือบอกกล่าวเตือนเรื่องอะไร สิ่งแรกคือก้อยจะต้อง “เถียง”  จะเถียงด้วยเหตุผลของก้อย  เถียงในมุมมองของตัวเอง เถียงในประสบการณ์อันน้อยนิดของก้อย

แล้วก็น่าตลกที่ว่าก้อยไม่เคยเชื่อคนที่รักก้อยเลย  แม้ว่านั่นจะเป็นพี่นัทหรือว่าแม่ของก้อยเอง

แต่ก้อยกลับไปเชื่อฟังเพื่อน เชื่อคนอื่นที่เพิ่งรู้จักกันเพียงเวลาสั้นๆ ไปเชื่อคนที่มีความคิดเห็นไม่ขัดแย้งกับก้อย

ที่ผ่านมาพี่พยายามสอนก้อยหลายวิธีมาก อยู่ที่ว่าก้อยนั้นจะรู้ตัวไหม

1. พี่ลองพูดดีๆ  อธิบายด้วยเหตุผล ใช้คำพูดที่นิ่มนวล

ผลลัพธ์ ก้อยจะเถียงพี่เสมอ เถียงด้วยเหตุผลของก้อยที่ไม่เคยมองการณ์ไกลเลย เถียงแบบว่าก้อยคิดว่าตัวเองถูกและฉลาดเสมอ ไม่ยอมเปิดใจฟังด้านอื่นๆ ยอมรับว่านี่คือนิสัยเสียของพี่เมื่อก่อนที่ก้อยไปหัดเอามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ พี่จำได้ว่าแก้นิสัยนี้ไปนานแล้ว พี่ยอมรับฟังคนที่เค้าประสบความสำเร็จ คนที่เค้ามีประสบการณ์มากกว่า

2. เมื่อพูดดีๆก้อยไม่ฟังและยังเถียงและทำผิดบ่อย ซ้ำแล้วซ้ำอีกในเรื่องเดิม  ประมาณว่าพูดดีๆแล้วไม่ฟัง ก็ใช้วิธีด่า

ผลลัพธ์  เวลาพี่ด่า  ยอมรับว่าพี่ใช้คำพูดตั้งแต่แรงน้อยไปยังมาก  ขึ้นอยู่กับระดับความบ่อยของความผิดพลาด และความร้ายแรงของเรื่องที่เกิดขึ้น พี่ไม่เคยไร้เหตุผลจู่ๆโผล่ไปด่าก้อยทันที  กลายเป็นว่าก้อยเสียใจ และบอกว่าพี่นัทพูดจารุนแรง

เคยเข้าใจพี่บ้างไหมว่าทำไมต้องด่าก้อยรุนแรง  พี่เคยพูดเสมอๆว่า

“ การกระทำสำคัญกว่าคำพูด ”

สิ่งที่ก้อยได้ทำลงไป แล้วพี่ด่า เคยคิดบ้างไหมว่าพี่จะเสียใจกว่าที่ ก้อยโดนใครสักคนด่าอย่างรุนแรงซะอีก

เมื่อครั้งก้อยกลับจากไต้หวันใหม่ๆ พี่ยอมรับว่าก้อยได้พยายามปรับปรุงตัวเอง แต่เหมือนกับสิ่งที่พี่คาดหวังนั้นมันมากกว่าที่ก้อยในตอนนั้นจะทำได้ คล้ายๆกับว่ามันยังไม่ได้ดั่งใจ แล้วในความรู้สึกพี่ตอนนั้นคือว่า มันไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร แต่ทำไมมันถึงทำไม่ได้ดั่งใจนะ ทำให้พี่ไม่เคยชมก้อย ก้อยหมดกำลังใจที่จะทำต่อ  ก้อยท้อและเหนื่อย

ขอโทษนะที่ทำให้เป็นแบบนั้น ขอโทษจริงๆ อยากจะให้มันดีกว่านี้…เพราะอยากจะเห็นคำว่ารักและความพยายามที่เธอสัญญาจะมอบให้  แต่เพราะพี่ไม่รู้ตัวหรือว่าความห่างไกลของเราทำให้เราต้องเลิกกันแบบนี้…

3. เมื่อพูดดีก็ไม่ฟัง หรือฟังแล้วก็ไม่เข้าใจว่าพี่พูดถึงอะไร หมายความว่าอย่างไร จนถึงขั้นต้องด่าก้อยก็ยังไม่รู้ตัว  ยังทำซ้ำเดิมอยู่อีก ยังไม่เปิดใจรับฟัง สุดท้ายก็เลือกว่า ให้ก้อยไปเจอกับสิ่งที่ก้อยตัดสินใจเลือกเองเลยดีกว่า  ให้ประสบการณ์สอนก้อยเอง ว่าก้อยจะเข้าใจหรือสำนึกไหม

ผลลัพธ์  ผิดคาดถนัดตา  พี่ปล่อยเราไปทั้งไต้หวัน ทั้งดอยวาวี ทั้งไปทำงานที่ปาย  กลายเป็นว่า ก้อยแย่กว่าเก่าอีก  ไปรับอิทธิพลความคิดของใครไม่รู้มา กลับมาแต่ละครั้ง เถียงหนักกว่าเดิม ดื้อมากกว่าเดิม

กลายเป็นว่าตอนนี้พี่ไม่ใช่คนที่ก้อยจะรับฟังอะไรใดๆทั้งสิ้น  หากก้อยไม่เปิดใจ  ใครก็สอนเราไม่ได้

มันคงกลายเป็นคำที่ว่า ” ไม่สำคัญว่าพูดว่าอย่างไร แต่อยู่ที่ว่าใครเป็นคนพูด “

พี่ในตอนนี้ไม่มีความสำคัญอะไรที่ก้อยจะรับฟัง

อยากบอกว่าแม้ว่าเราจะเลิกกัน  แต่พี่ยังเป็นห่วงก้อยเรื่องนี้จริงๆ ไม่อยากให้ก้อยโตเป็นผู้ใหญ่ที่สอนไม่ได้  เห็นตัวอย่างจากคนใกล้ตัวมาแล้ว

แก่จนอายุเป็นแม่คนแล้ว ยังความคิดอวดเก่ง ดื้อรั้น สอนไม่ฟัง เอาแต่ตัวเองถูก คนแบบนี้น่ะหรือจะประสบความสำเร็จในชีวิต  คนอย่างนี้น่ะหรือจะเป็นที่รัก เป็นที่นับถือของคนอื่น

พี่ไม่อยากให้เราเป็นแบบนั้น  พี่จะสอนอย่างไรก้อยถึงจะเข้าใจและยอมรับปฏิบัติตาม  คนอื่นๆน่ะเค้าเลิกเตือนแล้วก็สอนก้อยไปเกือบหมดแล้วนะ  ยังเหลือพี่กับแม่ก้อยที่ยังตามย้ำเตือนด้วยความเป็นห่วงอยู่

จนวันนี้…ก้อยไม่ต้องการพี่อีกแล้ว

ขอให้ช่วยทำให้ภูมิใจสักครั้งได้ไหม ขอให้ช่วยเชื่อฟังและปฏิบัติตาม จนคนอื่นเค้าไม่ต้องห่วงมากแบบนี้ได้ไหม ช่วยทำให้พี่ดีใจด้วยเถอะ ช่วยฟังที่ผู้ใหญ่เค้าสอน เค้าห้าม เค้าเตือนด้วยเถอะ

แม้ต่อจากนี้ไปพี่อาจจะไม่ได้อยู่สัมผัสความสำเร็จของก้อยตรงนั้น อย่างน้อยๆแม่ก้อยได้รับรู้ก็ยังดี

ความทุกข์ใจของพี่ที่มี  มันอาจจะเทียบไม่ได้เลยกับความทุกข์ใจของแม่ก้อย

คนดีชอบแก้ไข  แล้วคนอะไรชอบแก้ตัว

ถ้าผิดพี่ไม่เคยอายที่จะยอมรับผิด ไม่เคยอายที่จะกล่าวคำว่าขอโทษ และไม่เคยลังเลที่จะปรับปรุงตัวเอง

แต่ละคนนั้นจะรู้สึกสำนึกเร็วช้าต่างกัน  แล้วเมื่อไหร่หล่ะที่ก้อยจะรู้ตัวและแก้ไขมัน…

พี่เชื่อมั่นเสมอว่าก้อยนั้นทำได้  ขอเป็นกำลังใจให้ก้อย

รักและเป็นห่วงเสมอ

พี่นัท

Nut&Koy