วันนี้พี่นั่งเขียนจดหมายถึงก้อยนะ
ตั้งใจว่าจะส่งจดหมายนี้ไปให้ก้อยในวันวาเลนไทน์
รู้สึกว่าครั้งนี้มันแปลกๆก็จริงอยู่เพราะทุกครั้งจะเขียนด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและมีความสุขมาก
เวลานี้มันเหงาจริงๆนะ และก็ใจหายยังไงไม่รู้ แต่ก็ยังอยากจะเขียนจดหมายที่มันอ่านแล้วก็รู้สึกดีๆ
Read the rest of “จดหมายที่เขียนด้วยน้ำตา” »
ลำบากใจเหลือเกิน ว่าเมื่อไหร่ก้อยจะยอมรับฟังคำสอน คำเตือน ของผู้ใหญ่บ้าง?
ในเวลานี้พี่คงบอกได้ว่า พี่ไม่อยู่ในสถานะอะไรที่จะสามารถบอกกล่าว สอน เตือนหรือห้ามก้อยทำในสิ่งต่างๆได้ เพราะใจก้อยนั้นไม่ได้นับถือพี่อีกต่อไปแล้ว
การที่พี่พยายามสอนและบอกก้อยก็เพราะเป็นห่วงก้อยจริงๆ เพราะรักจึงต้องบอก เพราะรักจึงต้องเตือน เพราะรักจึงต้องห้าม…
Read the rest of “สุววิรินทร์ พี่จะสอนก้อยได้อย่างไร” »
ถึงก้อยที่รัก
พี่นัทอยากจะคุยกับก้อยมากนะ เหงาดีจังเลยแฮะ
อยากจะคุยเรื่องธรรมดาทั่วไป อยากให้ก้อยเล่าอะไรให้ฟัง อยากให้มีเสียงหัวเราะในบทสนทนาของเรา
อยากจะทำให้ก้อยมีความสุข
อึดอัดมากในทุกวันนี้ ไม่มีใครให้แชร์ความรู้สึก เหน็ดเหนื่อยจากงาน ไม่สบายใจจากเรื่องในบ้าน
Read the rest of “สุววิรินทร์ พี่นัทรักและคิดถึงเรามากรู้ไหม” »
ถึงก้อยที่รัก
วันนี้เราก็ยังคงไม่ได้คุยกันอีกตามเคย เข้าใจว่าก้อยคงไม่อยากจะรับโทรศัพท์พี่ซักเท่าไหร่
เราคงจะไม่ได้คุยกันอีกนานทีเดียว หรืออาจจะตลอดไป…
พี่นัทคิดถึงก้อยมาก ได้แต่คุยผ่าน blog นี้ไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าวันไหนก้อยจะเข้ามาเจอมัน
แม้เราจะเลิกกันมากี่หน เจ็บช้ำเสียใจทั้งสองฝ่ายเพียงใด
พี่นัทก็ยังอยากให้ก้อยได้รับรู้ว่า ก้อยเป็นผู้หญิงที่พี่นัทรักอย่างสุดหัวใจ
Read the rest of “สุววิรินทร์ ปิงน้ำโท้ง ผู้หญิงที่พี่นัทรักมากสุดหัวใจ” »
