ตอนที่แอบเข้าไปอ่าน email ของก้อยครั้งสุดท้าย(ยอมรับว่าเป็นการกระทำที่ไม่ดีจริงๆ) เพราะอยากจะรู้ว่าก้อยปกปิดความลับอะไรไว้  เพราะมีความรู้สึกระแวง  กลัวว่าเธอจะแอบมีกิ๊กนั้น ก็ได้พบกับความจริงที่น่าตกใจหลายๆอย่าง  ที่เห็นแล้วน้ำตามันก็หลั่งไหลออกมา…

หนึ่งในนั้นคือ  มีจดหมายฉบับหนึ่งที่ก้อยเขียนให้ตัวเอง  และไม่คิดจะส่งให้เราอ่าน  ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอเก็บมันไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่  เพราะฉันไม่เคยคิดอยากจะล่วงเกินเข้ามาใน email ของเธอ…

 

N & K‏

จิ๊กซอว์ที่ผิดกับคนที่ “ไม่ใช่” ในความรัก

ทั้งที่เรียนรู้แล้วว่าเข้ากันไม่ได้
ดีกันสองวัน ทะเลาะกันห้าวัน
แต่ก็ยังจะทนคบกันต่อ
โดยให้เหตุผลของการทนอยูว่าเหนื่อยที่จะต้องไปเริ่มคบกับคนใหม่”อยากถามจริงๆ…..
แล้วจะไม่เหนื่อยใจมากกว่าเหรอ
ที่ต้องทนคบกับคนที่ไม่เข้าใจกันอีกต่อไปอย่าพยายามอดทนกับคนที่ไม่ใช่
อย่าพยายามยึดใครไว้เพราะความเหงา
อย่าพยายามต่อจิ๊กซอว์ชิ้นที่ผิดหลังจากที่หันจิ๊กซอว์นั้นจนครบทุกด้านแล้ว
ก็ยังไม่สามารถต่อได้ลงล็อก
ถ้าเป็นอย่างนี้ จงวางมันลงซะ
แล้วเปิดโอกาสให้ตัวเองได้ค้นหาชิ้นใหม่มาลองต่อดูเริ่มบอกตัวเองได้แล้ว
ว่าเราจะไม่เป็นเหมือนกับใครอีกหลายคน
ที่ทั้งๆรู้ว่ายิ่งคบก็ยิ่งไม่ใช่
ยิ่งต่อจิ๊กซอว์หัวใจ ก็ยิ่งผิดที่ผิดทาง
แต่ก็ไม่กล้าตัดใจบอกเลิก
เพราะกลัวว่าถ้าเลิกกันจริงๆแล้วตัวเองจะไม่เหลือใคร
“คนไม่มีใคร” ก็รู้ว่าไม่อยากเจอกับคำแบบนี้
แต่ถ้า “การมีใคร(คนนี้) แล้วมีแต่เรื่องยุ่งยากใจ”
อยากถามว่า ไม่มีจะดีกว่าไหมมีเขาแล้วไม่เหงาก็จริง
แต่ต้องร้องไห้อาทิตย์ละห้าวัน มันคุ้มกันเหรอ?
การบอกเลิก แล้วกลับมาอยู่กลับตัวเองอีกครั้งเป็นสิ่งที่ยาก
แต่จริงหรือเปล่า?
บางครั้งเราก็ต้องหัดทบทวนเรื่องที่ยากให้เป็นบ้าง
อย่าใช้ชีวิตและมีความรักแบบเอาง่ายเข้าว่า
ฝึกหายใจด้วยหัวใจตัวเอง
แล้วหัวใจก็จะเข้มแข็งมากขึ้นเรื่อยๆจิ๊กซอว์ชิ้นที่ถูกนั้น …. รอเราหยิบมันขึ้นมาอยู่
คนที่ใช่นั้น…ก็รอเราอยู่
แต่วันที่รอคอยวันนั้น…จะไม่มีวันเดินทางมาถึงเลย  …….. 

แล้วเราเป็นอย่างนั้นเหรอ…

รู้สึกตั้งแต่วันปีใหม่ 50 ที่นั่งที่กว้าน หลังจากวันนั้น พี่ก็เริ่มเปลี่ยนไปมาก ไม่อยากบอกไม่อยากพูดถึงเลย ว่าเพราะ อะไร ก็รู้ตัวดีเสมอว่าผิดแต่เราก็ขอโทษจากใจริงแล้ว แต่มันคงยากที่แผลนั้นจะหายเพราะว่าพี่คงไม่คิดจะให้อภัยนั้นหรอก จริงๆถ้าพี่ทำอย่างนั้นกับก้อย ก้อยก็คงไม่มีวันให้อภัยพี่แน่นอน แค่พี่ให้โอกาสครั้งนี้ก็นับว่าเป็นความโชคดีมาก ไม่รู้ว่าที่ทำนั้นเพราะว่ารักหรือสงสาร ไม่อยากเรียกร้องสิ่งใดๆจากพี่ แค่นี้มันก็มากพอแล้ว พี่จะรู้บ้างไหมว่า  การที่พี่ทำเหมือนไม่สนใจก็เจ็บมากแล้วแต่มันคงเทียบไม่ได้กับสิ่งที่ก้อยทำกับพี่  แค่นี้ก้อยก็เข้าใจแล้วว่ามันเจ็บมากแค่ไหน เวลาไม่หวนย้อนกลับ อดีตมันแก้ไขไม่ได้ เวลาของเราทั้งสองไม่ได้กลับมาตรงกันอีก  ไม่ว่าก้อยจะหมุนมันให้เท่าพี่แค่ไหน แต่มันก็คงไม่เหมือนเดิม ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ก้อยจะให้โอกาสพี่เช่นกัน ไม่ได้เหนื่อยกับสิ่งที่ทำและไม่ได้เรียกร้องใดๆ แต่การทำแบบนี้ มันคงไม่ได้เรียกว่าความรัก มันคงเป็นได้เพียงแค่พี่กับน้อง ที่มีความห่วงใยและความรู้สึกที่ดีให้แก่กัน ก้อยไม่ได้เกลียดและโกรธพี่นะ แต่ไม่อยากบังคับจิตใจ คำว่า รัก มันไม่ได้พูดกันได้ง่ายๆๆหรอก ก้อยจะพูดกับคนที่รักจริงๆๆ เท่านั้น พี่เป็นผู้ชายคนแรก และคนเดียวที่ก้อยสามารถเรียกความรู้สึกนี้ว่ารักอย่างหมดใจ พี่คงไม่อ่านเมลล์นี้เพราะ ก้อยไม่ได้คิดจะส่งให้พี่อ่าน มันเป็นแค่สิ่งทีอยากจะระบายจากก้นบึ้งของหัวใจ

        คนดีๆ ไม่ได้เข้ามาในชีวิตบ่อยนัก เพิ่งจะประสบพบเจอกับตัวเอง แต่เหมือนเราเป็นไก่ได้พลอย แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าสิ่งนั้นมีค่าสำหรับชีวิตเรา แต่มันคงจะสายไปเสียแล้ว เพราะว่า เขาจะไปจากเราแล้ว เราคงต้องตัดใจ เราเคยถามเพื่อนว่า เคยเชื่อในพรหมลิขิตไหม เราบอกว่าเชื่อ แต่เพื่อนกลับบอกว่า ไม่เชื่อเพราะว่า ถ้าคนเรามันจะเลิกกันมันก็เลิกกัน แต่ถ้ามันรักกัน ยังไงมันก็ไม่มีทางเลิกกัน  เราแค่อยากจะพิสูจน์ว่า เรารักผู้ชายคนหนึ่ง ถึงแม้ตอนนี้เขาอาจจะไม่รักเราแล้วก็ตาม แต่เราก็ยังจะรักเขาต่อไป ไม่ใช่ว่าเพราะว่าความรู้สึกผิด แต่เพราะว่า เรารักผู้ชายคนนี้ คนที่เราคิดอยากจะฝากชีวิตและอนาคตไว้กับเขา แต่มันคงเป็นไปได้ยากหนทางที่เดินมันแคบลงทุกที

      จากนี้ต่อไปไม่ว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันหรือไม่ก็ตาม ก้อยก็ขอรักพี่นัทนะ จะคอยมองดูความสำเร็จของพี่อยู่ห่างๆ เป็นกำลังใจให้ รักพี่เสมอนะ

                                                    หมูตุ๋น + แปะยิ้ม 

                                                        N & K

Suwawirin , koy้

อยากจะบอกก้อยว่า ขอบคุณที่ได้พยายามทำเพื่อพี่  และขอโทษที่พี่ทำแบบนั้นลงไป  พีขอโทษที่ทำให้ก้อยต้องสูญเสียกำลังใจและท้อแท้แบบนี้  พี่รู้สิ  รู้เสมอว่าก้อยพยายามทำเพื่อพี่ ส่วนหนึ่งเพราะว่าพี่อยากจะให้ก้อยได้รู้ถึงความรู้สึกที่ก้อยทำกับพี่ตอนไปไต้หวันบ้าง  ว่ามันเจ็บปวดรวดราวเพียงใด  กับสิ่งที่ก้อยเลือกจะทำกับพี่  บอกตามตรงว่าพี่ก็แค่อยากให้ก้อยได้ลิ้มรสมันและอย่าทำมันอีก  ไม่ได้หวังจะให้ก้อยเลิกรากันไปแบบนี้

สิ่งที่ก้อยทำให้ ขอโทษที่พี่ไม่ได้ชมมัน เคยเขียนบอกไปก่อนหน้านี้แล้วว่าทำไมพี่ถึงไม่อยากจะชมก้อย เพราะเหมือนกับว่า ตัวพี่เองนั้นจะคาดหวังสิ่งที่สูงกว่านั้น ผิดเองที่พี่ควรจะให้กำลังใจก้อยเพราะอยากน้อยๆก้อยก็ได้เริ่มพยายามทำมันให้พี่

ก้อยอาจจะคิดว่าเราไม่ใช่จิ๊กซอว์ที่คู่กัน  สำหรับพี่นั้นกลับมองว่า  เราสองคนยังหาชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์นั้นไม่ครบต่างหาก  มันถึงต่อกันไม่ลงซะที  จิ๊กซอว์ชิ้นนั้นมันจะเชื่อมคนสองคนให้เข้ากันได้ และสิ่งที่จะทำให้ตามหาจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นคือ ความรัก ของคนทั้งสองคน

ไม่ใช่รักแค่คนใดคนหนึ่ง  ฉันไม่สามารถหาจิ๊กซอว์ชิ้นนั้นเจอได้หากว่าไม่มีเธอ เธอที่ฉันรักมากที่สุด

เราต่างก็เคยผิดพลาดทั้งคู่  ไม่มีใครสมบูรณ์พร้อมในโลกนี้ที่จะเป็นคู่กันโดยที่ไม่เคยกระทบกระทั่งกันเลย  ชีวิตคู่นั้นฉันก็เคยบอกไปแล้วว่า อยู่ที่ใครจะยอมใครก่อน  ใครจะเป็นฝ่ายให้อภัยกัน

ฉันเคยผิดเธอก็ให้อภัย

เธอเคยผิดฉันก็ให้อภัย

ไม่มีคำว่าสายเกินไปสำหรับความรัก  เพราะความรักมันคือความรู้สึก

พี่รักก้อยมาก  ต้องการจะให้คู่ชีวิตที่จะเดินร่วมทางกับเราคือเธอคนนี้  พี่เคยบอกก้อยอย่างชัดเจนไปแล้วครั้งแล้วทุกครั้งที่ก้อยถามพี่  ที่ก้อยเริ่มไม่แน่ใจว่านี่คือรักหรือไม่  ว่าพี่รักก้อยแบบที่อยากจะให้ผู้หญิงคนนี้คือแม่ของลูกพี่ในอนาคต  ไม่ได้รักแบบพี่น้อง หรือรักเพราะหลง หรือรักเพราะว่าผูกพัน

จดหมายฉบับนี้มันก็คงจะไม่มีวันมาถึงพี่จริงๆ  ถ้าหากว่าพี่ไม่เข้าเจอมันด้วยตัวเอง

ขอบคุณ…จริงๆ

ก้อยคือคนที่พี่บอกว่า ” รัก ” เหมือนกัน

รักและห่วงใยเสมอ
พี่นัท

N&K