วันนี้พี่นั่งเขียนจดหมายถึงก้อยนะ

ตั้งใจว่าจะส่งจดหมายนี้ไปให้ก้อยในวันวาเลนไทน์

รู้สึกว่าครั้งนี้มันแปลกๆก็จริงอยู่เพราะทุกครั้งจะเขียนด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นและมีความสุขมาก

เวลานี้มันเหงาจริงๆนะ และก็ใจหายยังไงไม่รู้  แต่ก็ยังอยากจะเขียนจดหมายที่มันอ่านแล้วก็รู้สึกดีๆ

ไม่กล้าโทรไปหาก้อย  เจ็บปวดในใจ อยากได้บอกว่ารักและคิดถึงเธอมาก แต่คิดว่านี่มันไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่จะเอ่ยคำเหล่านี้

มีเรื่องตั้งมากมายอยากจะคุยกับก้อย  อยากจะให้ก้อยเข้าใจ

อยากจะเขียนให้มันดี  อ่านแล้วมีความสุข  พยายามเหลือเกิน…ว่าจะเขียนจดหมายอะไรไปดี  คิดแล้วคิดอีก ความรู้สึกมากมายที่แน่นอยู่ในอกนี้  ไม่รู้จะเขียนมันออกไปอย่างไร ให้ก้อยเข้าใจ

เขียนไปน้ำตามันก็ไหลไป  บอกตัวเองว่าไม่ใช่สิ จดหมายรักมันต้องเขียนด้วยความรู้สึกที่ดีสิ  คนร้องไห้มันจะไปเขียนให้อ่านแล้วมีความสุขได้อย่างไร

ถามตัวเองว่าทำไมต้องร้องไห้  คำตอบคือ กลัว

กลัวว่าคำตอบที่ได้กลับมามันจะไม่เป็นอย่างที่เราหวัง  กลัวว่าครั้งนี้เราจะเสียก้อยไปจริงๆ

ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันควรต้องทำใจหรือเปล่า
(จะเป็นได้แค่เพียงฝัน)
ความรักครั้งนี้จะเป็นอย่างไร สุขสมได้ดั่งใจหรือเป็นฝันชั่วคราว
(อยู่ที่เธอรู้ไหม)
ชีวิตของฉันเมื่อพบกับเธอนั้น จะเปลี่ยนแปลงหรือเป็นเหมือนเก่า
(เป็นแค่ฝันไป)
คือคำถามที่ฉันฝากไว้ ฉันวานให้สายลมพัดลอยผ่านไป..ถึงเธอ

ฝากทุกข้อความ ส่งไปถึงเธอ (รู้สึกอะไรบ้างไหมเธอ)
สิ่งที่ไม่อาจจะเปิดในยามที่พบเจอ (อยู่ข้างๆเธอ)
อาจมีสักวัน เธอจะได้รับมัน (เธอได้ยินเสียงอะไร…)
จะรู้ว่าฉันนั้นคิดเช่นไร

ฉันกลัวที่จะเสียเธอไปจริงๆ  จดหมายฉบับนี้มันจะเป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่เราจะได้เขียนถึงกันรึเปล่านะ

รักก้อยเสมอ

พี่นัท