เว็บไซท์นี้เกิดขึ้นมาเพื่อเธอคนที่ผมรักอย่างสุดหัวใจ ก้อย, สุววิรินทร์ ปิงน้ำโท้ง จากผู้ชายที่รักเธอมากที่สุดคนหนึ่ง  แม้ว่าวันนี้ที่จะไม่อยากอยู่กับผมแล้ว

พี่นัทรักน้องก้อยเสมอมา และตลอดไป 

เว็บไซท์นี้ผมต้องการเพียงที่ระบายความในใจที่อึดอัด และทรมาน พี่นัทอยากพูดกับก้อย ขอโทษที่ทำให้เสียใจเสมอมา ยอมรับว่าที่ผ่านมานั้นพี่เองก็มีส่วนผิดด้วย

อยากจะแก้ไข อยากจะให้ก้อยให้อภัยพี่ อยากให้เราเริ่มต้นกันอีกครั้ง สิ่งที่ผ่านมานั้นหากเราเรียนรู้ว่าผิดเป็นครู ถูกก็เป็นครู  ทางเดินที่ผ่านมามันช่างยากลำบากและเหนื่อยล้า ความห่างไกลเป็นจุดเริ่มของปัญหา ความไม่เข้าใจกันเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การยอมให้อภัยกัน เป็นสิ่งที่สำคัญของชีวิตคู่

ที่ผ่านมาเราทั้งคู่ต่างเหนื่อย และท้อกับสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” แต่ด้วยรักนั้นเองที่เราอดทนและพยายาม  รสชาติของมันทั้งหวาน หอม อบอุ่น มีความสุข และมีทั้งความเสียใจ ทุกข์ทรมานในเวลาเดี๋ยวกัน

เราเคยเลิกกันหลายครั้ง จำได้ทั้งหมดก็ 3 ครั้ง ครั้งนี้เป็นครั้งที่4 แต่ละครั้งคือเราแต่ละคน  ต่างเหนื่อยและท้อ จนหมดความอดทนกับความรักนั้น

วันนี้ก้อยเหนื่อยและท้อกับความรักของเรา พี่นัทเข้าใจว่าก้อยคงอยากจะพัก อยากจะอยู่เงียบๆกับตัวเอง พี่ไม่อยากให้ก้อยลำบากใจ จึงขอพูดและระบายความในใจกับก้อยผ่านทาง blog นี้เอาละกันเพราะพี่คงจะพูดเรื่องเหล่านี้ให้ก้อยฟังอีกไม่ได้แล้ว  หากว่าวันใดก้อยได้เข้ามาเจอเว็บไซท์นี้โดยบังเอิญ

ขอให้รับรู้ไว้ว่าผุ้ชายที่ชื่อ ณัฐชัย คนนี้ จะยังรักและให้รอคอยให้ก้อยกลับมาเสมอไป…แม้จะพี่จะเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น เสียใจที่ก้อยได้ทำเรื่องต่างๆลงไป แต่พี่เต็มใจที่จะเลือกมั่นคงในความรักของเรา…จนกว่าวันที่หัวใจของชายคนนี้จะหมดคำว่ารักกับก้อยไป…

หากก้อยพักจนหายเหนื่อยแล้ว ถ้าก้อยยังรักพี่ และยังอยากจะใช้ชีวิตร่วมกันอยู่ กลับมาเร็วๆนะ  พี่ยังไม่ได้ไปไหน

รักตลอดมาและตลอดไป

พี่นัท N&K

05-Feb-09   16.40