นานทีเดียวที่ไม่ได้เขียนบลอกนี้  จริงๆก็เข้ามาดูเกือบทุกวันแหละ   แต่ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไป
หลายเรื่องมันอึดอัดอยู่ในใจ  ฉันไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วที่ผ่านมาหลายเดือน
ฉันต้องการอะไรกันแน่…
เหงา เหนื่อย ล้า
เดินตามทางที่ตัวเองเลือกมาเรื่อยๆ  แม้ว่าจะไม่มีก้อยแล้วก็ตาม  ก็ยังมุ่งหน้าต่อไป
แม้จะเหนื่อย  แม้จะขาดคนที่จะมาเดินเคียงข้าง
ก็รู้แค่ว่าต้องไปเรื่อยๆ  บางครั้งก็พัก เถลไถลไปไกลจนเสียผู้เสียคน  เสียงาน เสียสุขภาพชีวิต
แต่ฉันก็ทำได้  แม้จะรู้สึกว่าฉันยังไม่ได้ทำมันเต็มที่เลย
ฉันยังไม่สามารถเรียกความสามารถทั้งหมดออกมาได้ %100
ฉันรู้ว่าใจหนึี่งคิดถึงก้อยมาก  แต่ความเชื่อบางอย่างมันบอกว่ายังไม่ใช่ตอนนี้
และสัญชาตญาณตรงนั้นก็ไม่ได้บอกว่าสิ่งที่ฉันต้องการจริงๆนั้นคืออะไร
ฉันตามหาบางอย่างอยู่  บางอย่างที่ขาดหายไป….
ฉันเสียเวลาไปเยอะมาก
วันนี้แม้ฉันจะประสบความสำเร็จในขั้นหนึ่งแล้ว  ไม่มีใครอยู่ข้างกาย  ไม่มีคนช่วยเหลือ ไม่มีคนให้อวดว่าฉันทำได้แล้วนะ
ฉันอยากจะไปให้ไกลกว่า  สูงกว่านี้  อยากจะเก่งยิ่งกว่านี้  อดทนอีกนิดหนึ่งนะ…
ฉันต้องหามันเจอแน่ๆ  สิ่งที่หายไป  วันที่รอคอย…

Read the rest of ในวันที่ฉันทำได้ ก็ไม่มีคนเคียงข้างแล้ว